T-Ripperzy znad Wisły

No i czarodziejki w TV4 nam się pokończyły. Niby nawet dosłownie, choć przecież nie do końca. Wiele osób wkurzyły (mocno okrojone tłumaczenie, niedopasowany i do tego często niewpasowujący się w bieżące dialogi lektor), inne - mimo usterek - ucieszyły. Męska część Japończyków raczej wstydzi się przyznawać do dawniejszego oglądania/dalszego lubienia sailorek. U nich to dziewczyny zawsze stanowiły ponad 80% oglądających. W Europie i Stanach jest trochę inaczej (ponoć bliżej 60%:40%). Faceci dochodzący pod trzydziestkę (jak my), a i starsi, wciąż potrafią zerkać na te miłe dziewczęce buźki. Michio może ma i rację, doszukując się niejako freudowskiego podłoża w popularności tej pozycji wśród ówczesnych dzieciaczków i nastoletnich chłopców. Niemniej niegasnący sentyment jest raczej pozbawiony tego fundamentu (czy aby na pewno? Sailor Moon Pantyshot Guide). No bo powiedzmy sobie szczerze. Pierwsza seria nie zachwyca, jest schematyczna, przewidywalna, ale jest co najmniej niezła, ma mocniejsze momenty i naprawdę porządny finał, przez wielu uznawany za najlepszy w księżycowym uniwersum (a nawet poza nim). Dlatego trudno nie lubić bandy Usagi i ich, często głupawych, perypetii, prawda?

Na koniec stara ale jara praca Daniela Kordka vel daekazu: Serenity. Polecamy też przejrzeć jego inne rysunki.

Nie żegnamy się, ale i nie obiecujemy, że będziemy z Wami przy R-ce i dalej, jeżeli kolejne serie zostaną kiedyś wyemitowane. No ale tak na 70%... :)

Pozdrawiają T-Ripperzy znad Wisły, czyli Krzychu i Zdzichu!

Jestem niezdarną dziewczyną.
Kotek na życie mi wpłynął.
I przestało być rutyną.
Bogatsza o świetne przyjaciółki,
Wyruszyłam na walkę do złej damulki.

Gdy Mako popędza,
Widzę jak wątła jest nasza przędza.

Ami zapewnienia
Tym samym wzbudzają podejrzenia.

Minako osłania.
Nie godnam zaszczytu pozostania.

Rei więc przekonuję.
Poważna, już żartuje,
Potem wroga atakuje.
Doceniam, ale ból w sercu rośnie.

Życie swe złożyły,
Usagi oszczędziły.
Czyżby na darmo się biły?
Kalejdoskop uczuć mną pomiata...

Ale! Tuż obok są.
Bez przerwy wsparcie niosą.
I do głowy coś mi grzmocą.
To coś jest ważne: siła i wiara.

Smutek przestał mnie dręczyć już.
Bo mam wieczne braterstwo dusz.
Czy wiktoria wciąż jest tuż tuż?
Nawet jeśli nie, zrobię co się da.
Taki jest kodeks Czarodziejki z Księżyca!

                         -- Krzychu, T-Ripper